Strony

▼

piątek, 15 maja 2015

Prolog: "- Mówiłaś coś skarbie?"

*3 lata temu*
Siedziałam sama w pokoju nasłuchując odgłosów z dołu. Usłyszałam trzask drzwi wejściowych i głosy. Najpierw jeden głos wściekle coś mówił, po chwili doszły inne. Cicho wstałam z łóżka, podeszłam do drzwi i najciszej jak umiałam otworzyłam drzwi. Miałam nadzieję, że coś podsłucham.
- Gadałem z nim... Towar... Zapłacić... - tylko tyle usłyszałam z rozmowy. Nie potrafiłam za bardzo określić czyi to był głos. 
- Musimy jechać... - tym razem rozpoznałam ten głos. To był JEGO głos.
Usłyszałam jak ktoś wchodzi po schodach. Szybko oderwałam się od drzwi, podbiegłam na palcach do łóżka, usiadłam na nim i przybrałam obojętny wyraz twarzy. Chwilę później drzwi do mojego pokoju się otworzyły i wszedł ON.
Chłopak był ubrany głównie w czarne ciuchy. Szary t-shirt na który była zarzucona czarna skórzana kurtka z kapturem. Ciemne jeansy a na stopach czarne buty firmy Adidas. Blond włosy ułożone tak, żeby część z nich nieco opadała na czoło. 
Ashton powolnym krokiem podszedł do mnie. Nie spuszczał ze mnie wzroku. Stanął naprzeciwko mnie, kucnął i spojrzał w oczy. 
- Wychodzimy - oznajmił mi nie przerywając kontaktu wzrokowego. Kiwnęłam głową przyjmując do wiadomości to, co powiedział. Za wszelką cenę starałam się być obojętna.
Ashton najwyraźniej nie był zadowolony z faktu, że go w pewien sposób ignoruję. 
- Wychodzimy - powtórzył cicho przyjmując nieco groźny ton. - Ty zostajesz. I chyba wiesz czego nie możesz robić.
Spojrzałam mu wyzywająco w oczy.
- Pieprz się Irwin - powiedziałam akcentując każde słowo. Chciałam mu się przeciwstawić. Nie byłam marionetką, nie mógł mi mówić co mam robić. Ale zapomniałam o jednym: Ashton nie lubił kiedy ktoś mu się przeciwstawia.
Oczy chłopaka pociemniały od złości. Wstał jednocześnie mnie łapiąc mocno za nadgarstek i siłą mnie zmuszając do wstania. Następnie mocno popchnął mnie na ścianę i przycisnął do niej bym nie uciekła. 
Dopiero teraz doszło do mnie co powiedziałam. Działałam pod wpływem impulsu. Miałam dosyć tego że Ashton nie pozwalał mi odejść, zerwać z nim. Zanim on się zmienił to byliśmy parą. Teraz też byliśmy razem. Teoretycznie.
Ashton położył obie ręce po obu stronach mojej głowy.
- Mówiłaś coś skarbie? - szepnął mi do ucha. Nagle cała moja odwaga zniknęła a zamiast niej pojawił się strach. Strach którego nie potrafiłam ukryć. 
Ashton odsunął swoją twarz od mojej skroni i spojrzał na mnie. Miałam wrażenie jakby satysfakcjonowało go to, że się go boję. 
- Tak myślałem - mruknął zadowolony lustrując moją twarz. Przez chwilę patrzyliśmy się na siebie w ciszy. Po chwili Ashton mnie puścił, podszedł do drzwi i kładąc dłoń na klamce ostatni raz spojrzał na mnie.
- Bądź grzeczna misiu - powiedział cicho innym tonem niż się spodziewałam i wyszedł zamykając drzwi na klucz. W jego tonie było słychać uczucie, nie był zimny i szorstki.
Stałam odrętwiona pod ścianą wpatrując się w drzwi. Kiedy usłyszałam słowo, którym mnie Ashton nazwał przed chwilą, zamarłam. Tak cholernie dawno mnie tak nie nazywał...
W mojej głowie pojawiły się najpiękniejsze wspomnienia z Ashtonem.
Dzień w którym się poznaliśmy.
Nasza pierwsza randka. 
Wycieczka do lasu gdzie znaleźliśmy piękną łąkę z jeziorem.
Pamiętny spacer po plaży przy zachodzie słońca kiedy wyznał mi miłość. 
Ashton nazywał mnie tak kiedy chciał mi jednym słowem powiedzieć, że jestem dla niego ważna i cholernie mnie kocha. Niby banalne słowo "misiu", ale dla mnie i Ashtona było ono ważne.
*wspomnienie*
Leżałam wtulona w nagi tors Ashtona. Śpiąca odłożyłam telefon na nocną szafkę i przytuliłam mocno chłopaka zamykając oczy. Poczułam jak chłopak bawi się moimi włosami. Uśmiechnęłam się leniwie.
- Zaraz zasnę jak tak będziesz robić - mruknęłam cicho. Ashton się cicho zaśmiał.
- I o to mi chodzi misiu - Zamarłam. Pierwszy raz odkąd jesteśmy razem to mnie tak nazwał. To było cholernie urocze.
- Misiu? - Unosłam głowę i spojrzałam na blondyna.
- Zdecydowałem, że będę Cię tak nazywać - Ashton oparł się o rękę i zbliżył swoją twarz do mojej. - Nie umiem powiedzieć Ci nawet w 1000 słowach jak bardzo Cię kocham i jak bardzo jesteś dla mnie ważna. A kocham Cię jak pojebany. Nie potrafię żyć bez Ciebie. - szepnął patrząc w moje oczy a po chwili połączył nasze usta w namiętnym pocałunku.
*rzeczywistość*
Zorientowałam się, że łzy płyną mi po policzkach więc je szybko otarłam. Nie, to niemożliwe. Ashton mnie nie kocha, na 100%. Kochał mnie ale to się zmieniło wraz z wyglądem i charakterem. Ale mimo tej zmiany i nie odwzajemniania moich uczuć nadal go kochałam i nie potrafiłam przestać. Nie, to bez sensu! Muszę zniszczyć to uczucie!
Nagle zadzwonił mój telefon. To był mój zastępczy telefon, podrzuciła mi go moja najlepsza przyjaciółka, Naomi. Szybko go znalazłam i odebrałam.
- Łyknęli haczyk - powiedziała Naomi i się rozłączyła. To był znak. Już czas.
Podeszłam do łóżka, klękłam przy nim i wyciągnęłam spod niego niewielką torbę. Otworzyłam szafę i zaczęłam wyciągać z niej naszykowane wcześniej rzeczy i szybko pakowałam je do torby. Po ok. 2 minutach zapięłam torbę. Następnie wzięłam telefon na który dzwoniła Naomi, położyłam go na podłodze i z całej siły nadepłam na niego butem. Urządzenie od razu się zniszczyło.
Szybko wzięłam torbę, podeszłam do drzwi, wyjęłam z kieszeni wsuwkę i zaczęłam nią majstrować w zamku który po chwili ustąpił. Cicho otworzyłam drzwi, założyłam torbę na ramię i zaczęłam iść cicho po schodach na dół. Nie wiedziałam czy ktoś jest w domu. 
Na stole w salonie leżał mój prawdziwy telefon więc cicho przekradłam się do niego.
Dopiero kiedy stałam przy stoliku i już miałam wziąść telefon to zorientowałam się że w domu jest Luke. Chłopak siedział przy stole w jadalni, tyłem do mnie. Na moje nieszczęście stół stał naprzeciwko przejścia z salonu do jadalni. Wystarczy, że chłopak się odwróci a mój i Naomi plan szlag trafi. 
Najciszej jak umiałam chwyciłam telefon, następnie przekradłam się przez salon do przedpokoju i stanęłam przed drzwiami do piwnicy. Cicho je otworzyłam, weszłam na schody wiodące na dół, zamknęłam za sobą drzwi i zaczęłam szybko schodzić po schodach. W piwnicy było tajne wyjście z domu. Ashton i reszta chłopaków nie wiedzieli, że wiem o jego istnieniu więc to wykorzystałam. Moim celem było ciche ale szybkie przejście orzez całą piwnicę i ucieczka przez te drzwi.
Po kilku minutach, po przejściu przez schody i długiego korytarza, znalazłam się przed drzwiami. Szybko wymacałam klamkę, obejrzałam się za siebie i pociągnęłam w dół klamkę która zaskrzypiała. Szybko otworzyłam drzwi i znalazłam się na świeżym powietrzu. Byłam na tyłach domu. Nie tracąc czasu przebiegłam na przód domu i uważając by Luke mnie nie zauważył, przebiegłam przez otwartą bramę i zaczęłam sprintem biec. Po przebiegnięciu kilku przecznic zobaczyłam znajome czarne BMW. Dobiegłam do niego, schowałam torbę do bagażnika i weszłam do samochodu na miejsce pasażera.
- Dobra robota - powiedziała Naomi i mocno mnie przytuliła. Odwzajemniłam miśka. Byłam jej cholernie wdzięczna bo gdyby nie ona to bym nie uciekła. Po przytulasie przyjrzałam się przyjaciółce. Miała na sobie białą bokserkę, krótkie szorty i trampki. Jej włosy lekko powiewały na wietrze. Zauważyłam, że zmieniła fryzurę i kolor włosów: była obcięta "na chłopczycę" i miała czarny kolor włosów.
- Telefon zniszczyłaś? - spytała dziewczyna. Kiwnęłam potwierdzająco głową. - To dobrze. A był ktoś w domu?
- Tak, był Luke. Ale dałam radę. - powiedziałam z ulgą. 
- No to jedziemy - powiedziała Naomi i gwałtownie ruszyła autem z miejsca.
*godzinę później*
Siedziałam obok Naomi w samolocie. Wystartowałyśmy jakieś 10 minut temu. Czekała nas teraz 14-godzinny lot do Sztokholmu. Zaczynałyśmy nowe życie. 
Włączyłam telefon z zamiarem sprawdzenia wiadomości. Kiedy wszystko sprawdziłam, otworzyłam torebkę chcąc schować urządzenie, telefon mi zawibrował. Kiedy spojrzałam na ekran, zamarłam.
"Nowa wiadomość
Od: Nieznany"
- Naomi... - szepnęłam do dziewczyny i ją lekko szturchnęłam. Naomi spojrzała na ekran i mimo swojej ciemnej karnacji, zobaczyłam jak zbladła. Odblokowałam telefon i weszłam w wiadomość.
"Od: Nieznany
Pożałujesz tego. Nigdy mi nie uciekniesz."
------------------------------
Witam na moim fanfiction "Mad House"! Mam nadzieję, że spodobał Ci się prolog i zostaniesz ze mną na dłużej :)
Jeśli Ci się spodobał prolog, to proszę, skomentuj.å To dla mnie ważne.
Do następnego xx

4 komentarze:

  1. Naprawde fajny temat ♥ podoba mi sie. @BywaSmiertelna

    OdpowiedzUsuń
  2. Na pewno będą czytać, bo prolog bardzo mnie zainteresował.
    Zauważyłam tylko jeden drobny błąd; nadepnęłam, a nie "nadepłam" ;)
    Czekam na nowy rozdział i życzę weny
    @smallerthandot

    OdpowiedzUsuń
  3. nie moge sie doczekać na 1 rozdział :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Już mi się podoba �����

    OdpowiedzUsuń