piątek, 19 czerwca 2015

Twitter!

Jeśli chcesz być na bieżąco z fanfiction, zaobserwuj konto na twitterze:
Będę dodawać newsy, spojlery i informacje na temat ff.
Swoje przemyślenia, opinie lub domysły możecie pisać pod hasztagiem #MadHouseFF

sobota, 13 czerwca 2015

Rozdział 1: "- Może on o tobie zapomniał?"

 *3 lata po ucieczce, Sztokholm*
- Czy my na serio musimy wracać? - jęknęłam stojąc obok swojej walizki. To pytanie padło nie pierwszy raz tego dnia.
- Bella serio? - westchnęła Naomi.
- Tak, serio - warknęłam. To, że byłam niezadowolona z powrotu do Sydney było grubym niedopowiedzeniem. Byłam wściekła.
- Przecież już ci tłumaczyłam. Nie układa się nam tutaj. - powiedziała Naomi wstając z łóżka i odgarnęła swoje blond włosy.
- To nie jest dla mnie wystarczające wytłumaczenie. Równie dobrze możemy zacząć w innym kraju - mruknęłam.
- Możemy ale nie zaczniemy - powiedziała Naomi. Podeszła do mnie i położyła dłonie na moich ramionach. - Bella, wiem że się boisz przeprowadzki do Sydney z powodu Ashtona - Po usłyszeniu ostatniego słowa przeszły mnie nieprzyjemne dreszcze. - I przepraszam, że go wogóle wspominam. Ale może nie będzie go w Sydney? Może on o tobie zapomniał? Albo ci odpuścił?
"Pożałujesz tego. Nigdy mi nie uciekniesz."
- On nigdy nie odpuszcza Naomi. Zawsze dopina swojego celu. - powiedziałam cicho.
Bałam się. Nie, co ja pieprzę! Byłam przerażona powrotem do Sydney. Nie wiedziałam co się stanie ale wiedziałam jedno: Ashton nie odpuści.
- Skąd to wiesz? Przecież nie znasz go jako "nowego" Ashtona. Nie masz z nim kontaktu - zaprotestowała Fenty.
- Trochę go znam z tej "nowej" strony. Zanim uciekłam to spędziłam miesiąc uwięziona w jego domu - odparłam.
Przez chwilę patrzyłam na przyjaciółkę. Po chwili spuściłam wzrok i poszłam na balkon.
Naomi nie miała racji. Znałam Irwina z jego "nowej" strony: jako gangstera, człowieka bez uczuć, zdolnego do wszystkiego. W jednej chwili był miły i opiekuńczy a w następnej groźny i nieprzewidywalny. Nie potrafiłam przewidzieć jak zareaguje w danej sytuacji. Niesamowite jak bardzo ludzie potrafią się zmienić w tak krótkim czasie.
Po paru minutach wróciłam do pokoju i spakowałam resztę rzeczy. Nie miałam wyboru, musiałam lecieć z Naomi. Dziewczyna była mi bardzo bliska. Poznałam ją kiedy poszłam do przedszkola, miałam zaledwie 3 lata. Od razu zaprzyjaźniłyśmy się i od tamtej pory trzymamy się razem już 17 lat.
Spakowałam ostatnie rzeczy, zamknęłam walizkę i rozejrzałam się po pokoju. Bez moich oprawionych zdjęć, rzeczy leżących na półkach i zapachu lawendowego czułam się tu obco. Bałam się tego co się stanie.
A może Naomi ma rację? Może Ashton zapomniał o mnie? Przecież mnie nie kochał, nie odwzajemniał moich uczuć. Zapomniał o mnie. Taką mam nadzieję.
- Bella! - Usłyszałam wołanie Naomi. Wzięłam swoją walizkę i z trudem zniosłam ją po schodach.
Naomi stała przy samochodzie i spakowała walizkę do bagażnika. Podeszłam do niej i zrobiłam to samo. Po chwili siedziałyśmy w aucie. Dziewczyna spojrzała na mnie.
- Gotowa? - spytała.
- Gotowa - powiedziałam.
*2 dni później, Sydney
Narrator's POV*
Dziewczyna stała w ciemym zaułku. Była ubrana cała na czarno. Wyglądała na zestresowaną, czekała na kogoś.
Nagle rozległy się kroki. Dziewczyna szybko wyjęła broń przylegając do ściany. Nieraz była w takiej sytuacji. Była w pełni opanowana.
Do zaułka wszedł chłopak. Rozległ się dźwięk odbezpieczanego pistoletu.
- Czyżbyś się przestraszyła? - powiedział chłopak i ściągnął kaptur.
- Ostrożności nigdy za wiele - odparła ona wychodząc z cienia.
- W twoim przypadku to prawda - mruknął chłopak obserwując każdy ruch dziewczyny.
- Widzę, że Irwin stchórzył - zaśmiała się szyderczo dziewczyna- albo nie wie, że jesteśmy w Sydney.
- Uwierz mi, on wie wszystko. I dobrze, że nie przyszedł bo byś już dawno krzyczała z bólu i błagała o litość - powiedział chłopak. W jego głosie zabrzmiała groźna nuta.
- Czyli nie zapomniał? - spytała dziewczyna.
- On nigdy nie zapomina. Ashton pragnie zemsty. I zemści się. Byłaś wtyczką McClaina jednocześnie będąc u nas.
- Nie byłam jego wtyczką! Chciałam chronić....
- Przestań kłamać! - krzyknął chłopak - byłaś jednocześnie u nas i u McClaina! To zdrada!
- Kurwa, uspokój się! Drzesz się na mnie jakbyś nie ty miał ze mną kontakt przez te 3 lata! - krzyknęła dziewczyna.
Chłopak przeszedł dzielącą ich odległość, popchnął ją na ścianę i przycisnął.
- Tak, to prawda - syknął. - To ja miałem kontakt z tobą przez te 3 lata. To ja ci przkazywałem zdobyte informacje o McClainie. Wiesz we względu na kogo to robiłem. Chciałem, żeby ona była bezpieczna.
- Wiem - syknęła dziewcyna i odepchnęła chłopaka.
Przez chwilę oboje się na siebie patrzyli.
- Muszę już wracać - powiedział on po kilku minutach ciszy. - Ale wiedz jedno: kiedy Ashton i McClain się dowiedzą, to rozpęta się piekło - Ostatni raz spojrzał na dziewczynę, założył kaptur, odwrócił się po czym odszedł zostawiając dziewczynę samą.
------------------------
Nie za bardzo podoba mi się ten rozdział ale dodaję. Nie dodawałam rozdziału przez miesiąc.
No ok. Mam nadzieję, że chociaż Wam się spodoba ten rozdział. Jak myślicie, kim byli tajemnicza dziewczyna i chłopak? Co Ashton ma w zamiarach?
Zapraszam do komentowania xx