środa, 5 sierpnia 2015

Rozdział 2: "- Ja.. Ja ją nadal kocham"

*Ashton's POV*
Siedziałem na balkonie paląc Malboro. Zamyślony wpatrywałem się w księżyc od czasu do czasu wciągając truciznę do płuc i wypuszczając dym. Wokół mnie panowała cisza. Nikogo w domu nie było. Byłem sam.
Moje myśli znowu powędrowały do niej. Nie potrafiłem tego opanować, po prostu tak się działo. Myślenie o niej sprawiało mi ból i wzbudzało we mnie poczucie winy. To mnie wyniszczało.
Ogarnięty nagłą wściekłością wstałem, zgasiłem papierosa i poszłem do kuchni. Chwilę później wyciągałem z barku flaszkę wódki i kieliszek. Nalałem alkoholu do naczynia i od razu przechyliłem kieliszek. Paląca ciecz wpłynęła do mojego gardła. Przełknąłem wódkę lekko się krzywiąc, nalałem sobie jeszcze jednego kieliszka i wypiłem. Uczucie wściekłości mnie nie opuściło. Nie wytrzymałem i rzuciłem kieliszkiem o ścianę. Chwilę później doszła flaszka.
Znowu to samo...
*3 lata temu*
Wsiadłem do samochodu, Calum i Michael poszli moimi śladami. Odpaliłem pojazd i chwilę później jechaliśmy pustą autostradą.
- Koleś ma za swoje - powiedział Calum. Nie odpowiedziałem. Miałem jakieś dziwne przeczucie.
Po 10 minutach znalazłem się na naszym osiedlu. Przejechałem parę przecznic aż dojechałem do ulicy gdzie mieszkam z chłopakami. Już miałem w nią skręcić kiedy nagle wyjechało mi czarne BMW. Natychmiast zahamowałem i zatrąbiłem.
- Jak jeździsz, kurwa?! - wrzasnąłem. Auto szybko przejechało jednak zdążyłem w nim zauważyć brunetkę. Była dziwnie znajoma wyglądała jak...
Nie, to niemożliwe. Bella jest w domu, Hemmings jej pilnuje. Nie ma szansy na ucieczkę.
Zaparkowałem pod naszym domem i wysiadłem z naszego samochodu. Calum i Michael poszli za moim przykładem i razem weszliśmy do domu. Od razu skierowałem się do kuchni.
- I jak poszło? - zapytał Luke. Wziąłem puszkę pepsi z lodówki, otworzyłem ją i pociągnąłem duży łyk. 
- Koleś dostał po mordzie. Ma za swoje - odpowiedziałem. Dopiłem pepsi i wyrzuciłem puszkę. 
- Sprawdzę co u Belli - mruknąłem i weszłem na schody. Calum do mnie dołączył. 
Uniosłem wzrok i zauważyłem uchylone drzwi do mojego pokoju. Moje serce momentalnie zaczęło szybciej bić. Przecież je zamykałem na klucz.
- Nie pierdol że to prawda - powiedział cicho Hood.
Szybko podeszłem do drzwi i gwałtownie je otworzyłem, aż uderzyły o ścianę.
Rozejrzałem się po pokoju i poczułem jak ogarnia mnie wściekłość i niesamowity ból.
- O kurwa - szepnął Calum stojący za mną.
- Zamknij pysk! - krzyknąłem na niego odwracając się gwałtownie. Nie mogłem w to uwierzyć. Jak Luke mógł nie usłyszeć jak ona schodzi? Jak otwiera drzwi wejściowe? Jak mógł to przegapić?
Rozwścieczony weszłem po schodach i wpadłem do kuchni. Michael i Luke spojrzeli się na mnie zdziwieni. Blondyn zbladł widząc, że to na niego idę.
- Gdzie ona jest?! - wrzasnąłem popychając Hemmingsa na ścianę.
- O co ci, do chuja chodzi? - warknął Luke. 
- O co mi chodzi? Jeszcze się pytasz? - Uderzyłem Luke'a w twarz. - Ona uciekła! Jak mogłeś to przegapić? - krzyknąłem.
Chłopak zaczął się śmiać. Spojrzałem na niego zdezorientowany.
- Na mnie teraz zwalasz winę? A nie pomyślałeś, że to może być twoja wina? To była twoja dziewczyna a traktowałeś ją jak śmiecia a nawet odważyłeś się kilka razy ją uderzyć! I ty mówisz, że to moja wina bo nie zauważyłem, że uciekła? Gdybyś jej tak nie traktował to by nie planowała ucieczki! Może się zmieniłeś ale to nie oznacza, że miałeś tak traktować swoją dziewczynę, że miałeś niszczyć ją psychicznie! - krzyknął Luke i odwrócił się w stronę Caluma i Michaela. - A wy? Widzieliście to wszystko i co? Gówno zrobiliście! Patrzyliście tylko pozwalając mu tak ją traktować! - 
W pomieszczeniu zapadła cisza. Ja, Calum i Michael patrzyliśmy na blondyna w osłupieniu.
Dopiero teraz do mnie dotarło jak bardzo źle traktowałem Bellę. Była moją dziewczyną, najważniejszą osobą na świecie a ja tak ją traktowałem. 
Uciekła ode mnie. 
Straciłem ją. 
Straciłem na zawsze.
Odwróciłem się i poszedłem do pokoju. Do tego samego w którym ona była.
Usiadłem na łóżku i schowałem twarz w dłoniach. Poczułem jak łzy napływają mi do oczu. Czułem się jakby ktoś wbił mi nóż w plecy i wyrwał serce. Straciłem najważniejszą osobę w moim życiu, osobę która nieraz mnie uratowała. Ból, złość i poczucie winy jakie mnie wypełniało było nie do zniesienia.
Gwałtownie wstałem. Podeszłem do barku, chwyciłem butelkę wódki, otworzyłem i wypiłem duży łyk. Spojrzałem na butelkę, nagle odwróciłem się i rzuciłem butelką o ścianę. Rozległ się dźwięk tłuczonego szkła a cały pokój wypełnił zapach wódki. Jednak to mnie nie obchodziło. Wziąłem budzik i rozwaliłem go. Później leciało wszystko co miałem pod ręką. Uczucie jakie czułem całkowicie mnie pochłonęły, straciłem rachubę i panowanie nad sobą.
Do pokoju wpadli chłopaki. Poczułem jak ktoś wykręca mi ręce.
- Ashton, uspokój się! - krzyknął Calum. Stałem bez ruchu. Głowę miałem spuszczoną. 
Uniosłem głowę i rozejrzałem się po pokoju. Pomieszczenie było zdemolowane. Calum i Luke stali i patrzyli się na mnie z niepokojem. Michael trzymał mnie z tyłu. Poczułem jak łzy płyną mi po policzkach...
*teraz*
Siedziałem na kanapie w salonie przypominając sobie moją reakcję na ucieczkę mojego skarba. Od tamtego dnia nie dowiedziałem się nic o niej. Mogłem z łatwością ją zlokalizować, dowiedzieć się co robi, z kim, mogłem się wszystkiego o niej dowiedzieć.
Ale tego nie zrobiłem. Nie potrafiłem. Świadomość, że ona może być szczęśliwa beze mnie, mogłaby mieć chłopaka, zapomniałaby o mnie była nie do zniesienia. Nie zapomniałem o niej. Nadal ją kochałem ale jest za późno. Straciłem ją.
- Ashton? - spytał cicho Calum. Bez słowa podniosłem na niego wzrok.
- Co jest? - spytał chłopak.
- Nic - odpowiedziałem od razu. Trudno było mi rozmawiać z chłopakami o tym co czuję.
- Przecież widzę.
- No i?
Zapadła cisza.
- Myślisz o niej? - spytał ostrożnie Hood.
- Ja.. Ja ją nadal kocham - szepnąłem.
- Musisz o niej zapomnieć.
- Ale nie potrafię! - podniosłem głos. - Zrozum, ona była i jest dla mnie najważniejsza! Była dla mnie jak aniołem stróżem! Zawsze mi pomagała, stawała po mojej stronie a ja ją straciłem! Ona była powodem dla którego żyłem! Nie da się zapomnieć o kimś kogo kochasz i kto jest dla ciebie światem! - wstałem czując jak łzy mi napływają do oczu. Byłem wściekły na nią, na siebie, poczucie winy mnie niszczyło.
Ponownie zapadła cisza. Calum patrzył na mnie w szoku. Ja zaś starałem się uspokoić. Pierwszy raz od 3 lat powiedziałem komuś to co czuję.
Nagle drzwi wejściowe się otworzyły i Luke wszedł do salonu. Calum odwrócił się w jego stronę. Ja stałem tyłem.
- Co jest? - spytał Calum.
- Ona wróciła - powiedział Luke. Moje serce zaczęło szybciej bić. Odwróciłem się i spojrzałem na niebieskookiego.
- Co? - wypaliłem wbijając w niego wzrok.
To niemożliwe, po co by tu wracała?
- Bella wróciła. Tu, do Sydney. Razem z Naomi.

---------------------------
Rozdział dodaję z prawie godzinnym opóźnieniem za co bardzo przepraszam. Mam nadzieję, ż Wam się spodoba xx

3 komentarze:

  1. świetny rozdział, chociaz pare błędów. Mam nadzieje ze bedziesz cześciej dodawać rozdziały :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Eh, tak świetnie piszesz, a tak rzadko dodajesz rozdziały :/
    Ale treść, styl i (choć kilka jednak było) raczej brak błędów całkowicie to wynagradzają.
    Jeden szkopuł. Ja, osoba czytająca wiele ff, ale mająca naprawdę dobrą pamięć jednak zapomina o czym był poprzedni rozdział przez taki długi odstęp czasu.
    Ściskam i czekam na nowy rozdział (mając cichą nadzieję na szybciej udostępniony post)
    Caroline xx

    OdpowiedzUsuń
  3. świetny rozdział jej fhkdsh ghjkl
    @kidrawhxo

    OdpowiedzUsuń